Herkansing op de fiets naar Porec

Gisteren hebben we voor het eerst sinds onze aankomst niet zelf ons potje gekookt. Ik had wel weer eens zin in uit eten te gaan. En waar kan dat beter dan de 50m achter ons gelegen (stam)restaurant Srdela. Corry liet zich dit keer de Cordon Bleu goed smaken, terwijl ik voor de Mixed Grill ging. Uiteraard met een goudgele rakker gevolgd door een witbier. Het weer gaat de komende dagen veranderen. De wind komt van zee en die wordt onstuimiger. Er treedt af en toe bewolking binnen en zaterdag wordt dat meer. In de avond wordt het iets beter en we besluiten een hernieuwde poging te wagen om het oude centrum per vouwfiets te bereiken. Vandaag lukt het ons in ieder geval wel om het historisch centrum van Porec te bereiken. We zetten vlakbij de grote kerk die potsierlijk op de hoogte in het centrum van Porec aan het plein domineert onze fietsen neer. Kunst en kitsch bepalen het beeld van de hoofdstraat "Decumanus". Blijkbaar hebben ze een neus voor ons Nederlanders in de ijssalons. In voorgaande jaren klonk er uit de ijssalons als we voorbij liepen "Jazeker de Hypotheker" als kreet naar ons toe. Zou die gids uit het reisverslag van Turkije dan toch gelijk hebben dat wij Nederlanders niet zo nors kijken als de Duitsers. De kasseien in deze hoofdstraat verwijzen nog steeds naar het Romeinse verleden. In de 2e eeuw beleefde de toenmalige Romeinse kolonie Julia Parentium haar eerste bloeitijd. Daar komt waarschijnlijk de Italiaanse naam van Porec "Parenzo" vandaan. Hoewel we dit keer niet langs het complex van de Euphrasius Basiliek lopen, de grootste trekpleister van Porec, wil er toch wat over kwijt. Het is een van de belangrijkste Byzantijnse bouwwerken van Kroatië. Van het complex stamt de mozaïeken vloer uit de 5e eeuw. Via de toegangspoort die aan de bovenkant voorzien is van een gouden mozaïek loop je het Atrium binnen. De baptisterium en de klokkentoren bevinden zich links, de rijkversierde basiliek bevindt zich rechts. Een van de afbeeldingen verbeeld bisschop Euphrasius. Verder zijn de bogen met kunstige stucwerken versierd. Je raakt er niet op uitgekeken. Wanneer je het basiliekcomplex achter je laat en iets verder loopt komen de resten van het Forum Romanum in beeld. Wij lopen vandaag langs de vijfhoekige toren in de hoofdstraat Decumanus op zoek naar een winkel die een bolletje witte wol voor Corry te koop heeft. Die heeft ze nodig om het vestje voor Julia af te kunnen breien. Dat had ze als enige kleur niet bij zich, ook al heeft ze er maar heel weinig van nodig. Uiteindelijk maar aan een boetiekverkoopster gevraagd die een afbeelding van een bollteje wol in haar etalage had. Zij verwees ons naar de haven voorbij een Gaz-station. Millar verstonden wij als naam van de winkel. Via een zijstraatje met in het midden een pleintje waar we al een paar keer op een terras hebben gegeten, bereiken we de haven. De vele rondvaartschepen liggen aan de kade met schreeuwende reclameborden of we niet een tochtje op hun schip naar het Limski-fjord en Rovinj willen maken. Ik schrijf nadrukkelijk schepen, omdat deze rondvaart-vaartuigen niet te vergelijken zijn met de boten in Nederland. Deze moeten zeewaardig zijn om de Adriatische Zee op te gaan. Wij gaan verder langs de overige (visser)scheepjes en pleziervaartuigen die voor anker liggen. Op weg naar de winkel passeren we ook nog de bekende kraampjes met souvenirs, kunst- en portretschilders en tassenverkopers. We zien het Gaz-station en even verderop is een gloednieuw warenhuis Müller genaamd. Uit de mond van een Kroatische klonk het als Millar. We gaan naar binnen en het lijkt erg op een Hema bij ons. En....ze hebben een bolletje witte wol. Er kan dus verder worden gebreid. We lopen terug naar de haven waar net de catamaran uit Venetië binnen komt varen. Daar zijn wij 2 jaar geleden nog mee weggeweest. Bij een ijssalon nemen we 2 bolletjes ijs en lopen we terug naar onze vouwfietsen. Zonder problemen arriveren we met licht op de fiets aan in het schemerdonker op de camping.